Magnetofon szpulowy

Skocz do: nawigacji, szukaj
Profesjonalny reporterski magnetofon szpulowy firmy Nagra

Magnetofon szpulowy, magnetofon taśmowy - rodzaj magnetofonu wykorzystujący jako nośnik dźwięku taśmę magnetyczną nawiniętą na dwie szpule.

W czasach największej popularności magnetycznych rejestratorów dźwięku, jakimi były magnetofony szpulowe (okres powojenny do lat 80-tych XX wieku) były obok magnetofonów kasetowych jedynymi dostępnymi również dla użytkownika nieprofesjonalnego, które umożliwiały samodzielny zapis dźwięku w warunkach domowych. Do lat 80-tych, kiedy w magnetofonach kasetowych upowszechniły się również układy redukcji szumów, były także urządzeniami zapewniającymi niedoścignioną na ówczesne czasy, doskonałą jakość rejestrowanego dźwięku.

Najpopularniejsze w Polsce magnetofony były produkowane przez Unitra-ZRK im. Marcina Kasprzaka w Warszawie. W 1958 w ZRK ruszyła produkcja lampowych magnetofonów Melodia. Popularne modele to m.in. ZK-140T (monofoniczny, czterościeżkowy), ZK-146 stereo, ZK-147, Aria, Dama Pik, M2405S, M2406Q.

Ikona wśród wysokiej klasy magnetofonów szpulowych: Revox B77 MK II (około 1985 roku)
Magnetofon ZK140T na licencji Grundig

Zasada działania

Taśma przewija się z jednej szpuli na drugą przesuwając się przed głowicą magnetyczną, która odczytuje zapis magnetyczny zarejestrowany na taśmie magnetofonowej lub zapisuje w postaci zmiennego pola magnetycznego dźwięk przetworzony wcześniej na sygnał elektryczny doprowadzony do głowicy magnetycznej.

W zastosowaniach domowych najczęściej używano taśm o szerokości 0,25 cala i szybkości przesuwu 4,76; 9,52 lub 19,05 cm/s.

24-śladowy profesjonalny magnetofon studyjny na taśmę 2-calowąStuder A80

W zastosowaniach profesjonalnych - w studiach nagraniowych firm płytowych, rozgłośniach (stacjach) radiowych, w studiach filmowych używano magnetofonów o prędkościach przesuwu 38,1 i 76,2 cm/s nagrywających na taśmach magnetycznych o szerokości od 0,25 cala (6,25-6,3 mm) do 2 cali i umożliwiających jednoczesny zapis nawet do 48 niezależnych sygnałów dźwiękowych (tak zarejestrowane zwane były "ścieżkami" lub "śladami" - stąd też określenia magnetofonów: dwu-/cztero-/ośmio-/16-/24-/32-/48- śladowe - bądź w wypadku konstrukcji zapisujących jednocześnie więcej niż 4 niezależne "kanały" - magnetofony "wielośladowe").

Zobacz też

Zobacz hasło magnetofon szpulowy w Wikisłowniku